Harley

Lieve Harleytje…

Vandaag ben je weer thuis.
Je urnetje staat hier bij ons,
maar jij niet meer…
En dat besef breekt ons iedere seconde opnieuw. 💔

We zijn kapot van verdriet.
Ons hart is volledig gebroken.
We weten niet hoe we verder moeten zonder jou,
want jij was niet zomaar onze hond…
jij was ons kindje.

Onze puppy.
Onze flinke beer.
Onze schaduw.

Je liep ons overal achterna.
Van kamer naar kamer, van zetel naar keuken,
altijd moest je bij ons zijn.
En stiekem vonden wij dat het mooiste van de wereld.
Want zolang jij achter ons aan liep,
wisten wij dat ons kindje bij ons was. ❤️

Vijf jaar lang heb jij gevochten tegen epilepsie.
Vijf jaar lang zagen we jou vechten, vallen en weer opstaan.
En iedere keer dachten we:
“Onze Harley is sterk, onze jongen komt er weer door.”

En wat was jij sterk…
Onze flinke beer heeft zo lang gevochten.
Maar uiteindelijk was jouw lichaam moe.
En nu moeten wij jou loslaten,
terwijl alles in ons schreeuwt dat we jou nog niet kunnen missen. 💔

We missen je al voordat we goed beseffen dat je weg bent.

We missen het geluid van je pootjes.
We missen je achter ons.
We missen je grote lijf naast ons.
We missen je kop op onze schoot.
We missen zelfs de haren die overal lagen.
We missen alles.

En vooral dat ene beeld krijgen we nooit meer uit ons hoofd…
Jij languit op je rug in de zetel,
je pootjes omhoog,
met die grote glimlach op je gezicht.
Zo gelukkig… zo tevreden…
alsof je wilde zeggen:
“Ik ben thuis, bij mijn mama en papa.” 🥺❤️

En Snickers… jouw tweelingbroer.
Hij zal je ook zoeken.
Misschien nog naar je kijken,
alsof hij verwacht dat je ieder moment weer binnenkomt.
Jullie waren samen ons gezin.
En nu ontbreekt er één hartje. 🐱🐶💔

Harleytje…
als liefde jou had kunnen redden,
dan was jij voor altijd bij ons gebleven.

Als tranen jou terug konden brengen,
dan liep je nu weer achter ons aan.

Als knuffels genoeg waren geweest,
dan lag je nu weer in onze armen.

Maar we kunnen je alleen nog vasthouden in onze herinneringen…
en dat doet zo verschrikkelijk veel pijn.

Jij stond bij ons op de eerste plaats.
En dat zal nooit veranderen.

Vijf jaar heb jij voor ons gevochten.
Nu moeten wij proberen verder te leven zonder jou.
Maar hoe doe je dat…
als degene die je hele wereld was, ineens niet meer naast je ligt?

Slaap zacht, ons kindje.
Geen aanvallen meer.
Geen pijn meer.
Geen angst meer.
Je hoeft niet meer sterk te zijn.

Je mag eindelijk rusten, onze flinke beer. 🐻❤️

En als er ergens een plek is waar onze lieve honden wachten…
ga daar dan maar lekker op je rug liggen,
met je pootjes omhoog en die grote glimlach op je gezicht.

En wacht daar op ons, Harleytje…
want wij komen ooit naar jou.

Tot die dag draag ik je mee,
in iedere ademhaling,
in iedere traan,
in ieder stukje van ons huis,
en vooral…
voor altijd in ons gebroken hart.

Onze puppy.
Ons kindje.
Onze schaduw.
Onze flinke beer.
Onze Harley.

Wij kunnen niet zonder jou.
Mama en papa houden van jou.
Tot in de eeuwigheid. ❤️

- Mama Debbie & papa Miguel.